Մուկն ու կատուն

 

                                                                  Մուկն  ու  կատուն

մուկն ու կատուն

Ժամանակով  կատուն  ճոն էր,

Մուկն էլ  ձեռքին  ձեռնոց  չուներ,

Միայն, գիտեմ ոչ ` որդիանց որդի,

Ճանկել էր մի  թռչունի մորթի:

Եկավ մի օր, ձմեռվա մըտին,

Կատվի կուշտը տարավ մորթին:

Այս  մորթին   վերցրու  և

ինձ   համար   ձեռնոց  կարի,

Վարձի    համար  ավելորդա

մեր   մեջ     խոսելն էլ  ամոթա:

Մուկը   եկավ  ուրբաթ  օրը

Ձեռնոցներս    պատրա±ստ է,

Հլա նոր   եմ  ցրցամ  տվել,  թե  որ   կարեմ,

Ինչու  ես  բարկանում  այդպես  ասա,

Փող  եմ  տվել  շուտ  կարիր

Այդպես  ասա  վաղը  արի

Համ ասում  ես  համ  չես  կարում,

Համ  խոսում  ես  վրես  գոռում,

Համ,  համ  համ  համ

Քանի   ախպեր  գնամ  ու  գամ:

Ասաց  մուկը  ու  գնաց  նեղացած

Վերադար4ավ  ձեռքերը  բաց,

Մին  էլ  եկավ  դարձալ  չկար,

Էլ  անգամը  դիպան  իրար,

Էլ   անկարգ  խոսքեր,

Էլ   նոր  ու  հին, էլ  հեր  ու  մեր,

Էլ  գող  Փիսո  էլ  բաց  մատերով  մուկ

Բանը հասավ դիվան բաշուն:

Մուկը մինչև գնաց, եկավ,

Ուստա Կատուն կոտըրն ընկա:

Գլուխն առավ ու մի գիշեր,

Հայդե՛, կորավ, էն կորչիլն էր…

Էն օրվանից մինչև օրս էլ

մուկն էս բանը չի մոռացել.

Մտքում հլա դեռ պահում ա,

Որտեղ կատվին պատահում ա,

Վեր ա թռչում, վրա վազում,

Իրեն մորթին ետ ա ուզում.

Իսկ սևերես Կատուն հանկարծ

Ետ ա դառնամ ու բարկացած

Փշտացնում ա. մըթամ նոր եմ

Ցըրցամ տվել, թե որ կարեմ:

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s